Söz uçar yazı kalırmış. Hiç kalmasın isterdim, hep uçsun..Bir iz bırakacaksam kafada olsun, kağıtta değil.
Ama Allahın dağında bir başıma kaldım be sevgili okur.Kime konuşayım da, kime anlatayım? Ben yazayım, olur da izi kalırsa uçururum hesabımı. Hem kim n'apsın sahipsiz bir blogta yazılanları.
He bir de not düşeyim buraya. Olur da birileri takip eder, severek beğenerek okur fln da, zamanla "bu yazıların ritmi bozuldu, ahengi kaçtı" diye düşünürse bilsin ki deşifre olmuş bu çoçuk, konuşamıyor(yazamıyor işte, anlayın).
Ama Allahın dağında bir başıma kaldım be sevgili okur.Kime konuşayım da, kime anlatayım? Ben yazayım, olur da izi kalırsa uçururum hesabımı. Hem kim n'apsın sahipsiz bir blogta yazılanları.
He bir de not düşeyim buraya. Olur da birileri takip eder, severek beğenerek okur fln da, zamanla "bu yazıların ritmi bozuldu, ahengi kaçtı" diye düşünürse bilsin ki deşifre olmuş bu çoçuk, konuşamıyor(yazamıyor işte, anlayın).
sen yaz, hep yaz... insan kelime oldukça içi genişliyor, bloglar bu işe yarıyor ya da benimki en azından... hoşgeldin :)
YanıtlaSilDuşta şarkı soylemek gıbı blog yazmak , ınsan sadece kendı ıcın yazıyor cızıyor , sonra bırgun komsu ıle asansorde karsılasıyorsun , banyoda sarkı soyleyen sen mıydın? dıye soruyor, meger hep senı dınlermıs sen bazen neselı bazen ise duygulu sarkılarını soylerken , eve gırınce kendı kendıne aynaya bakıp , bugun de hava cok sıcak baya bı terledım bı dus alıyım da kendıme geleyım dıyosun ve hayat devam edıyor...
YanıtlaSil